Dzień Świstaka

Dzień Świstaka

Znów mamy Matkę – Partię i Pierwszego Sekretarza. Znów Partia jest z narodem, a naród z Partią. Znowu mamy charyzmatycznego przywódcę, który posiada tę moc, że wszystko widzi i nad wszystkim czuwa. Obsadza premierów i ministrów. Wyznacza co cztery lata posłów. Ponownie Sejm jest maszynką do głosowania, grzecznie wykonującą polecenia Kierownictwa. Znów dumny Polak nie poddaje się dyktatowi Niemca. Znów słynący z gościnności i chrześcijańskich wartości naród nie pozwoli knuć obcej hołocie i nie wpuści nawet jej dzieci na wolne miejsce przy wigilijnym stole. Znowu mnożą się służby specjalne, które pilnują, by naród realizował linię partii. Znów mamy jedynego, aczkolwiek tym razem niezbyt okazałego przyjaciela – Węgry.

*

Nikt w miarę obeznany z historią lub na tyle leciwy, że pamiętający tamte czasy nie ma wątpliwości, że  PiS idzie drogą PZPR. Niektórym z nich  PRL  kojarzy się z  płotem na Krakowskim Przedmieściu. Po mszy żałobnej po śmierci kardynała Stefana Wyszyńskiego w 1981 na placu przed Grobem Nieznanego Żołnierza, w miejscu, gdzie stała trumna kardynała, ludzie tygodniami układali krzyż z kwiatów. Żeby tę demonstrację uniemożliwić, władze PRL-u ogrodziły plac płotem i zerwały kostkę brukową, pozorując remont nawierzchni. Trwał kilka lat. Z podobnych pobudek postawione płoty stały się symbolem rządów PiS. Odgradzają nim, co się da: Sejm, Sąd Najwyższy, Pałac Prezydencki, siedzibę PiS na Nowogrodzkiej oraz Krakowskie Przedmieście podczas miesięcznic.  Ktoś porównał ów ostatni płot do muru chińskiego. I coś w tym jest: PiS odgradza się od zwykłych obywateli i otacza się wyłącznie swoimi zwolennikami. Stworzył własną telewizję, która produkuje wizję świata miłą PiS i jego wyznawcom, własne gazety i czasopisma, własne portale internetowe i wierną sobie armię hejterów, która toczy heroiczne boje z pozostawionymi „na razie” na wolności opozycyjnymi mediami i blogerami (takimi jak ja), co to mają odmienne zdanie od obowiązującej linii partii. Tyle że na zewnątrz tego chińskiego muru jest reszta świata, do której PiS owi coraz dalej.

*

Mariusz Błaszczak w kontrolowanym przez PiS Polskim Radiu ogłosił kilka dni temu, że w Polsce w związku z podpisanymi przez prezydenta ustawami sądowymi skończył się komunizm, naśladując w ten sposób aktorkę Joannę Szczepkowską, która powiedziała to samo w czerwcu1989 roku w TVP.

Gdyby Mariusz Błaszczak nie był ministrem spraw wewnętrznych, można by się jedynie pośmiać z tego, że stroi się w obce piórka i to o trzydzieści sześć lat za późno. Ale ministrem niestety jest, a kierowana przez niego policja coraz brutalniej nęka uczestników legalnych protestów obywatelskich. Gdy taki minister ogłasza koniec komunizmu, trzeba zacząć się bać.

Jest bowiem dokładnie odwrotnie. Podpisanie przez prezydenta trzech demolujących sądy ustaw oznacza nie koniec, tylko początek czegoś, co przypomina komunizm. Jeśli minister policji ubolewa, że środowisko sędziowskie nie było poddane kontroli, a teraz cieszy się, że będzie, i to dzięki tym ustawom, to zachowuje się jak dygnitarze PRL. Oni też uważali, że sędziowie mają służyć partii i powinni być kontrolowani przez jej władze.

Mariusz Błaszczak odwraca kota ogonem. Odwraca i wypacza sens słów. Zgodny z zasadami demokracji i trójpodziału władz system obowiązujący w Polsce po roku 1989 Błaszczak nazywa „komunizmem”. Tymczasem to system budowany przez jego obóz polityczny na gruzach demokracji konstytucyjnej jest systemem autorytarnym, takim jakim był późny PRL.

Jego słowa są także manifestacją pogardy dla niepisowskiej części społeczeństwa.

– Mówcie sobie, co chcecie, wy i Bruksela, a my wiemy swoje. Mamy władzę! Co nam zrobicie?

Błaszczak i jego koledzy czują się właścicielami państwa i narodu, a każdy protest uważają nie za sprzeciw wobec autorytarnych rządów, tylko za spisek antypaństwowy, zmowę z obcymi siłami i wywiadami „antypolskimi”, zmowę ulicy z zagranicą.

Od dwóch lat pod rządami PiS i prawicy trwa proces budowy państwa narodowo-socjalnego, z zakusami autorytarnymi, wymierzonymi w prawa i wolności obywatelskie. Nawet jeśli ma on spore poparcie, nie jest to system demokratyczny. To nie komunizm się skończył w Polsce w grudniu 2017 roku. To skończyła się demokracja.

*

Historia jest spiralą, więc powtarzamy stare błędy w nowych odsłonach i nieco innym sztafażu. Istota rzeczy, czyli katalog ludzkich zachowań, pozostaje niezmienny. Ot, coś w rodzaju wielowiekowego „Dnia świstaka”.

Zbigniew Noska

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *